برگی از قلب من

عید رضوان است و ای دل زنگ غم را پاک کن
جلوه گر شد گل گلستان خالی از خاشاک کن

ته ته های دلم خیلی خوشحالم، روز زیبایی هست ... 

  « در گلزار باقی گلی شکفته که همه گلها نزدش چون خار و  جوهر جمال نزدش بی مقدار.»

بوی گل رو احساس می کنم ... هر چند اونجا احساس نزدیکتری داشتم و لیک ،‌ او همیشه به من نزدیک است.
 

«دوستان بوستان شوق را خبر کنید که یار بر سر بازار آمد ، و هدهدان سبا را آگه کنید که نگار اذن بار داده.»

سلام ،
خیلی وقته نبودم ، نمی شد که باشم ... بودنم مانع حضورم بود.
اما حالا به گمانم دیگه اومدم ... می خوام باشم ...یه برگ جدید از دل بهار رو آوردم اینجا .
باهاش مثل همیشه مهربون باشین .....

                                                                                         ( و ادامه ....)

در زیر این نیلی بی کرانه ، در هر ترانه نام بلند عشق را تکرار کردم ، با این صدای خفته ام، که شایدخفته ای در چهار سوی این گیتی تاریک اندیش ،بیدار شود.

من مهربانی را ستوده ام ، با بدی پیکار کرده ام ، پژمردن یک گل را رنج  برده ام، و مرگ قناری

 را در قفس غصه خورده ام .

شرمنده نیستم ، گر چون مسیحا آنجا که از جگر فریاد باید کشیدن ، من دندان بر جگر

 گذاشته ام ، بر من مگیرید از نا مهربانی بیزارم.

حضرت بهاءالله می فرمایند:

... مادام محبت بهاءالله در قلب شماست، هر استعداد و لیاقتی دارید.

... تا آنجا که می توانید، سعی نمایید اساس محبت خود را در روح و وجدان خویش مستقر سازید و نگذارید که این اساس متزلزل گردد.